Memories of Paris

Memories of Paris

Een paar weken gelegen ben ik begonnen mijn ervaringen in Parijs van 2014 op te schrijven. Onafgewerkt en geduldig bleven ze in de draft van mijn WordPress staan. Na de verschrikkingen in Parijs van afgelopen week wilde ik eigenlijk afzien van publicatie. Hiermee vergeleken zijn mijn gebeurtenissen zo oppervlakkig. Maar waarom niet datgene uiteenzetten wat mij is bijgebleven van deze stad? Juist als een soort eerbetoon.

Tot vorig jaar was ik niet erg onder de indruk van Parijs. De stad van de liefde? Nooit begreep ik waarom ze – met haar brede straten en statige gebouwen – zo genoemd wordt. Ik vind ‘mijn’ eigen knusse Amsterdam en bijvoorbeeld Praag veel romantischer. Mijn vroegste herinnering aan Parijs is dat ik – weggesleurd uit Disneyland – jankend krijste dat ik niet verder wilde, nee zelfs niet verder kón lopen. Ook kan ik me nog een bedelende dakloze herinneren vlak bij de Champs-Élysées. Ik zei tegen mijn moeder dat ‘die meneer’ er vast niet zelf voor gekozen had om hier buiten in de kou te liggen en zij zei vervolgens dat ze trots was dat ik dat opmerkte. Een andere keer was ik er met mijn voormalige vriend, maakte ik constant ruzie met hem en verbaasde ik me over het kopje koffie waar ik vijf euro voor moest neertellen. Niet echt romantische herinneringen dus.

Dit jaar gaf ik Parijs (tweemaal zelfs) een nieuwe kans. De eerste kans was in mei toen ik mijn huisgenoot Nienke opzocht. Ze woonde voor een periode van vijf maanden in een gigantisch en mooi pand in het 16e arrondissement van de stad. De toeristische hoogtepunten had ik in 2007 al allemaal afgevinkt, dus konden we ons volledig focussen op haar favoriete plekjes en etenswaren. In Saint-Germain-des-Prés aten we Franse kazen met een baguette als avondeten onder het genot van (iets te veel) cocktails. De volgende ochtend haalden we roombotercroissants met extra roomboter bij de bakker om de hoek. Met gehuurde fietsen doorkruisten we de stad en bezochten we vintage winkeltjes, waar ik voor het eerst in mijn leven tweedehands kleding kocht. We lunchten op een terras, dronken Franse wijn en later koffie to-go aan de Seine terwijl we genoten van het heerlijke weer.  Op zondagochtend bezochten we tenslotte de vlooienmarkt waar ik een paar jurkjes voor een euro op de kop tikte.

IMG_2814

In september stapte ik wederom in de Thalys richting Parijs. Ditmaal voor de European Congress on World and Global History (ENIUGH). De weg naar de conferentie verliep niet echt soepel. Allereerst was ik mijn OV-chipkaart verloren en had ik geen contant geld voor de tram (de pinautomaat om de hoek was natuurlijk ook net op dat moment buiten gebruik). Gelukkig werd ik gered door mijn prins in zijn zwarte Polo en haalde ik de trein. Aangekomen in Parijs snelde ik naar mijn hotel en vervolgens naar de locatie van de conferentie, want ik moest de eerste sessie al presenteren. Daar aangekomen bleek dat ik op de verkeerde locatie stond. De op de website groots aangegeven locatie bleek alleen de plek te zijn waar de officiële opening en receptie die avond plaatsvonden. Met nog een half uur te gaan voor mijn presentatie moest ik dus nog de juiste plek vinden, me registreren en mijn Powerpoint installeren… Gelukkig was ik exact op tijd! Maar het bleek niet uit te hebben gemaakt, want er was geen publiek.

2014-09-06 14.48.27

De locatie van het ENIUGH, september 2014

‘s Avonds was de opening van de conferentie (de locatie wist ik ondertussen goed te vinden). Aangezien het een ‘World en Global History’-conferentie was, verwachtte ik dat dit in het Engels plaatshad. Niets was minder waar: het merendeel was in het Frans! Nu is mijn Frans nooit echt goed ontwikkeld geweest, zelfs niet toen ik nog op het VWO zat en het is alleen maar verslechterd sinds ik me niet meer actief met de taal bezighoud. Af en toe schakelden de sprekers naar het Engels. Goed initiatief, maar omdat dit vaak middenin een discussie of betoog gebeurde, begreep ik er nog steeds vrij weinig van. Het Engels bevatte wel mooie zinnen als ‘commerce came sometimes too rapid’, uitgesproken met een prachtig Frans accent. Ik begreep uiteindelijk dat een van hen betoogde dat de Eerste Wereldoorlog een globaal fenomeen was geweest en dit vervolgens illustreerde door de benoeming van louter Europese landen die een rol hadden gespeeld! Na afloop van deze ‘welkoms’-presentatie was er een receptie. Hier scharrelde ik gratis mijn avondeten bij elkaar in de vorm van kleine borrelhapjes. Hoezo is Parijs een dure stad?

2014-09-04 21.17.29

Gratis diner

Ook in de andere dagen bleek de organisatie niet optimaal te zijn: afgelegen onvindbare kleine zaaltjes en het panel van een paar collega’s was plots op een andere dag ingedeeld dan medegedeeld. Wat onmogelijk was omdat één van de sprekers op de nieuwe toebedeelde dag nog een conferentie in een ander land bijwoonde! Inhoudelijk maakte de conferentie gelukkig veel goed. De discussies die gevoerd werden over vrije en onvrije arbeid waren niet alleen heel interessant, maar ook inspirerend.

Na de conferentie bezocht ik met mijn vriend het minder intellectueel verantwoordde Disneyland Parijs. Als kind had ik al zo’n keer of vier de wereld van de Disneyfiguren mogen betreden en ik heb er ontzettend veel leuke herinneringen aan. We sliepen in het mooie gerestaureerde negentiende-eeuws jachthuis Chambre d’hôtes La Bourbelle dat zich rustgevend midden in een bos bevond, een welkom contrast met commerciële, geknutselde en drukke sfeer in het park. Na de eerste dag gaf mijn stappenteller 14,81 km aan en op de tweede 16,47 km. Na twee dagen in het park waren we – ondanks ons rustgevende verblijfadres – gek geworden van al die ménsen! Daarom besloten we ondanks dat we nog in het bezit waren van een geldig entreebewijs voor Disney, een bezoek te brengen aan iets heel anders: Le château de Vaux-le-Vicomte. Dit kasteel leek in eerste instantie een replica van Versailles, maar bleek juist gediend te hebben als model voor de bouw van het echte Versailles.

Is Parijs nu ook voor mij de stad van de liefde geworden? Nee dat niet, maar veel liefdevolle herinneringen heb ik wel.